Ο κήπος των χαμένων ηδονών


Το είδε μια μέρα που κατέβαινε βιαστική την Βουκουρεστίου. Έμοιαζε με ολάνθιστο κήπο που μέσα του χωρούσαν όλες οι ηδονές και χάνονταν εκεί στα στενά του δρομάκια: ο κήπος των χαμένων ηδονών. Δεν ήξερε πώς μπορούσαν όλες οι ηδονές να χωρέσουν σε έναν κήπο, αλλά ήταν σίγουρη ότι σε αυτόν τον συγκεκριμένο χώρεσαν. Ο χρόνος σταμάτησε από τότε. Όλα πάγωσαν μέσα της. Το ήθελε σαν τρελή. Ήταν συνέχεια στο μυαλό της. Δεν ήταν στο στυλ της, όμως για κάποιον ανεξήγητο λόγο έπρεπε να το αποκτήσει. Σκεφτόταν μαζί του πρωινά, δειλινά, ηλιοβασιλέματα, όλα. Να τριγυρνάνε μαζί σε μπαρ, εστιατόρια, παραλίες, σινεμά, γραφεία, εταιρείες, λαϊκές, εφορίες. Να σηκώνεται αυτή από το κρεβάτι και να το βλέπει μπροστά της. Να βγαίνει αυτή από το μπάνιο κι εκείνο να την περιμένει , καθαρό και μυρωδάτο. Δεν ήθελε όμως να το αγοράσει, όχι αυτό, τα άλλα δεν είχε πρόβλημα. Αυτό ήθελε κάποιος να της το χαρίσει. Και δεν ήθελε να το ζητήσει εκείνη. Ήθελε κάποιος να σκεφτεί από μόνος του ότι της ταιριάζει και να της το χαρίσει. … Το κίτρινο φόρεμα με τις μαργαρίτες….

"Δεν ειμαι δελφινος."
Α.Ραβανος Το βημα ,31/05/09


"Τρια αγχη για τους 3 μικρους"

Γρ.Τζιοβαρας Το Βημα 31/05/09

"Λιγο αργοτερα στον δρομο προς τη Λαρισα σταματησε σε καφενειο στο χωριο Αχλαδια και δεχθηκε με ευχαριστηση το τοπικο κερασμα με τσιπουρο"

Α.Ραβανος "στην εβδομαδα καραμανλη πονταρει η Ν.Δ" Το Βημα 31/05/09


"Ανησυχουν για νεα παπαγαλακια"

Δημητρα Κρουσταλη "οι μαυρες τρυπες της ιπποκρατους"Το βημα 31/05/09

Σβήστε αυτήν την εικόνα από μπροστά μου, δε θέλω να με βλέπω έτσι. Μη μου με θυμιζέτε

BURN THIS PICTURE! WHAT THE FUCK AM I WEARING?! Ποιανού γενέθλια ήταν;
τα δικά μου πάντως όχι.. δεν ξέρω αν είχα γεννηθεί τότε.. εεε...
μ'αρέσει που μόνο εσύ κοιτάς (τη φωτογραφική) και μαρέσουν αυτά που φοράς είσαι μια γλύκα
Μακάρι να γύριζα το χρόνο πίσω
Ρε πως μας ντύνανε οι μάνας μας έτσι;!
Γέλια. no words
shutup
Γέλια.
that was back when you were taller than the people around you
Η μαμά είδε τη φωτογραφία και λέει "τουλάχιστον τα ρούχα σου ταιριάζανε". Γέλια
Εδω που είμασταν;το μόνο σίγουρο είναι οτι είναι καθαρά δευτέρα.
Είμαι τυπάκι!yo!
amola kalouba
Πως περνάνε τ'άτιμα τα χρόνια...
Τί κάνατε στην πόρτα; Περιμένατε λεφτά; γυφτάκια
Λέμε τα κάλαντα στο κερατσίνι άσχετη...απαπαπα!
Γέλια.
Τί κάνεις εδώ; τέτοια έκανες μικρό ντροπηηη
Γέλια. έλεος ρε! πως σου ήρθε
Ωραία περνάει το κοριτσάκι μαζί σου! σιχαμένο...
Σκαλίζει για να δώσει στο Μιχάλη... μάλλον της άρεσε
Μωρή, βάλε μπλούζα! Ρεζίλι μας έκανες στο Καστελόριζο, τι θα λένε όλοι; Τσιτσιολίνα!
Γέλια. 3 χρονών είμαι εκεί! σιγα. Γέλια.
Αντρωγιώργης! Γέλια
Σα γυφτάκι είσαι πουλάκι μου!
Αχ μωρέ..
Δε με έχει πάρει αγκαλιά ξανά από τότε. Λύπη.
16 μέρες μετά βγήκα εγώ... γέλια
Τι μου λέτε! Γέλια. είμαστε τυχεροί που βγήκες εσύ!
Αυτά τα μούτρα τα έχεις ακόμα όμως..!! γέλια
Ποιά μιλάει...
γέλια. γέλια. Αντε ρε να σου δείξω φωτογραφία από το καλοκαίρι που πέρασε να δεις.ακόμα την ίδια μούρη έχεις!γέλια.
εκείνη στη θάλασσα λες; γέλια
όντως το ίδιο ύφος
ωωω βαρέθηκα... πάω να κοιμηθώ!! αύριο ξυπνάω νωρίς γαμώτο!

Το πολύ και το λίγο


Με λένε Αγγελική, αλλά θα μπορούσαν να με έλεγαν και Ναυσικά. ή Λουντμίλα, ή Ζορζέτ, ή Μπομπ, ή Ναπολέων Βοναπάρτη. Γεννήθηκα στην Αθήνα, αλλά θα μπορούσα να είχα γεννήθει στις φαβέλες της Βραζιλίας, ή στο παλάτι των Δόγηδων στη Βενετία ή να μην είχα γεννηθεί, να είχα πεθάνει στην κοιλιά της μάνας μου. Έχω καστανά μάτια αλλα θα μπορούσα να έχω και πράσινα σμαραγδιά σαν την Ελίζαμπεθ Τέιλορ, ή μαύρα τσακίρικα σαν φελάχα , ή να είχα καταρράκτη. Είμαι 29 τώρα και δεν έχω παντρευτεί ούτε παιδιά έχω, αλλά θα μπορούσα να είχα κάνει τρεις γάμους και να είχα χωρίσει και από τους τρεις, ή να είχα κάνει τρεις γάμους να είχα χωρίσει από τους δύο και να ήμουν πολυ ευτυχισμένη ή και πολύ δυστυχισμένη με τον τρίτο μου άντρα, ή θα μπορούσα να έχω ένα εξώγαμο, ή να είμαι στείρα, ή να έχω πάει σε μοναστήρι. Υποφέρω από ημικρανίες, αλλά θα μπορούσα και να μην υποφέρω, ή να έχω σκλήρυνση κατά πλάκας, ή να οδηγούσα μια μέρα απρόσεχτα και να είχα μείνει ανάπηρη, ή να είχα εκείνο το περίεργο κόκκαλο που είχε και ο Νουρέγιεφ και να γινόμουν μεγάλη μπαλαρίνα. Μου αρέσουν οι άντρες. αλλά θα μπορούσαν να μου αρέσουν και τα αγόρια, ή οι γυναίκες , ή όλοι μαζί. Αλλά τελικά είμαι αυτό που είμαι. Και δεν είναι λίγο, ούτε και πολύ ....

logo oistrou! :)

ti palmos einai autos paidia!ti entasi! :) 

kalos irthate osoi emfanistikan prosfatos! teleiaaaa! sinexizoume! filia apo to iliolousto (nai nai kala akousate!) londinaki!xxx 

Ξυπνάω σε ένα ξένο σπίτι. Είχα ορκιστεί πως δε θα το ξανάκανα ποτέ αυτό. Δεν ξέρω γιατί, αλλά κάθε φορά που ξυπνάω σε ξένο σπίτι όλα πάνε κατά διαόλου: θα μείνω από βενζίνη, θα μείνω χωρίς λεφτά, χωρίς δουλειά, χωρίς όρεξη. Ποιος ξέρει τι με περιμένει αυτή τη φορά; Ευτυχώς δεν είναι κανείς εδώ. Ευυτυχώς. Άκουσα μέσα στον ύπνο μου να μου λέει : " Συγγνώμη που δε θα είμαι εδώ να σου φτιάξω πρωινό". Ευτυχώς.Σιχαίνομαι και τα πρωινά και τις ομελέτες και τις μαρμελάδες και να ξυπνάω σε ξένα σπίτια. Πρέπει να φύγω τώρα αμέσως. Να μαζέψω όλα τα πράγμτα μου και να φύγω. Παίρνω την τσάντα μου: κινητό, λεφτά, κλειδιά, κοκκινο κραγιόν, μάσκαρα, όλα εδώ. Όχι, ρε γαμώτο, πού είναι τα σκουλαρίκια μου; Τελοσπάντων , γάμησέ τα τα σκουλαρίκια. Ούτως ή άλλως ποτέ μου δεν τα χώνεψα. Τότε γιατί το έβαλα;. Αδιάφορο, όπως κι όλα τα άλλα. Το μόνο που θέλω είναι να φύγω τώρα από αυτό το σπίτι. Ελέγχω την τσάντα μου άλλη μια φορά. Δεν πρέπει να ξεχάσω τίποτα. δεν πρέπει να επιστρέψω. Τα πήρα όλα; Ναι, εντάξει: κόκκινο κραγιον, κινητό, λεφτά, μάσκαρα, κλειδιά. Όχι, ρε πούστη μου, μου άφησε κλειδιά να κλειδώσω. Ωραία, μην πανικοβαλλόμαστε,μήνυμα στο κινητό του: " Τα κλειδιά είναι κάτω από το χαλάκι". Κοινότοπο, αλλά δεν έχω χρόνο. Ανάσα. Τώρα... Τώρα θα βγω έξω. Η πόρτα είναι κλειδωμένη- μα καλά γιατί κλείδωσε αυτός ο άνθρωπος; Αδιάφορο. Ξεκλειδώνω την πόρτα και ελέγχω τηντσάντα μου. Όλα εδώ: μάσκαρα, κινητό, κλειδιά , λεφτά κόκκινο κραγιόν. Δεν θέλω να επιστρέψω. Καλώ το ασανσέρ. αργεί βασανιστικά πολύ. Η καταρά του ξένου σπιτιου στέκει απειλητικά άπό πάνω μου. Να φύγω τώρα, να προλάβω. Το ασανσέρ δεν έρχεται Κάποιος το κρατάει, Κατεβαίνω τις σκάλες τρέχοντας. Οι γόβες μου μπερδεύονται στο μακρύ μου φουστάνι και πέφτω. Το πόδι μου έχει γυρίσει και πονάει. Αδιάφορο. Η τσάντα μου άνοιξε και όλα έχουν χυθεί στο κλιμακοστάσιο: κινητό, λεφτά, μάσκαρα , κόκκινο κραγιόν , κλειδιά. Θέλω να ουρλιάξω από τον πόνο. δεν το κάνω. σέρνομαι και μαζεύω τα πράγματά μου. δεν πρέπει να ξεχάσω τίποτα. Δεν πρέπει να επιστρέψω. Εντάξει όλα εδώ: κλειδιά, μάσκαρα, κόκκινο κραγιον, λεφτά, κινητό. Κουτσαίνω. Βγαίνω στο δρόμο. Κάνει πολύ ζέστη. Είναι πρωί και εγώ είμαι ντυμένη σαν να γυρνάω από το χόρο της πρεσβείας και κουτσαίνω, αλλά ευτυχώς όλα τα πράγματα είναι στην τσάντα μου. δεν θα επιστρέψω. Είμαι σίγουρη. Πού στο διάλο έχω παρκάρει; Δεν μπορώ να θυμηθώ. Ψάχνω τα στενά γύρω από την πολυκατοικία. Πουθενά το αυτοκίνητό μου. Μπορεί να μου το έκλεψαν, μπορεί να ήρθα με ταξί , μπορεί να έφερε κάποιος, μπορεί να πήρα το λεωφορείο. Αδιάφορο. Πρέπει να φύγω. Στρίβω στη γωνία. Το αυτοκίνητό μου είναι εκεί. Μπαίνω μέσα, τελευταίος έλεγχος τσάντας. Δεν πρέπει να επιστρέψω. Κόκκινο κραγιόν, λεφτά, μάσκαρα, κλειδιά, κινητό. Όλα εντάξει. Βάζω μπροστά και τώρα πια θα φύγω και δε θα επιστρέψω. Κάνω την προσευχή μου, μπας και τη γλιτώσω αυτή τη φορά την τιμωρία. Μια περίεργη ανησυχία. Κάτι έχω ξεχάσει. Ελέγχω και πάλι την τσάντα: μάσκαρα, κινητό, κόκκινο κραγιον, κλειδιά, λεφτά. Όλα εντάξει. Τον βλέπω να έρχεται από μακριά... με είδε.. μου χαμογελάει... Κάτι έχω ξεχάσει...

xaxa!teleies fraseis! thanks kelly! grafe an mporeis please -kai oloi- kai ton titlo tou arthrou gia na eimaste ok se kathe periptosi. efxaristo!

xxx

Το πολύ και το λίγο

Δ.Ν.Μαρωνίτης ΤΟ ΒΗΜΑ 31/05/09

Όλα καλά στον κήπο των ηδονών

Γ.Βώκος ΤΟ ΒΗΜΑ 31/05/09

Το τζαμί και το ντεκολτέ


Λώρη Κεζά ΤΟ ΒΗΜΑ 31/05/09

Βρίσκεσαι, αγκαλιά με την αληθινή κούκλα του εαυτού σου που κοιμάται
Είναι ό, τι πιο σημαντικό έχεις κρατήσει τα τελευταία χρόνια στα χέρια σου έχεις την αποκλειστική της ευθύνη
Μπορείς να τη βοηθήσεις όπως θέλεις, να την αλλάξεις όπως θέλεις και ό, τι της διορθώσεις τώρα, μόλις φύγεις απ’ το σπίτι θα είναι ακριβώς ίδιο αλλαγμένο και στον εαυτό σου
Φοβερό
Τη χαζεύεις ολόκληρη έχεις πάθει πλάκα δε βρίσκεις τίποτα που να μη σου αρέσει Όμως αυτό εδώ είναι το πιο όμορφο σημείο πάνω της: το κόκαλο αυτό που εξέχει στον αριστερό της ώμο! Τέτοιο χαρακτηριστικό τόσο μοναδικά ωραίο μπορεί να μην το έχει κανείς άλλος στον κόσμο είναι τέλειο
Ξαφνικά θυμάσαι πως αυτή η τόσο όμορφη προεξοχή στον ώμο, ξεκίνησε σε σένα ως παιδική ασθένεια
Και οτιδήποτε δείχνει ασθενικό είναι κακάσχημο οπότε και μόνο που θυμάσαι το τερατόμορφο κόκκαλο στον ώμο σου το αίμα σου ανεβαίνει στο κεφάλι απ’ τη ντροπή
Ουπς
μα πώς ξεχάστηκες? η κούκλα αυτή εδώ τώρα, είναι ο ίδιος μα ακριβώς ο ίδιος σου ο εαυτός!!
Τόσο καιρό νόμιζες τόσο λάθος;
ΤΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ
Να πώς θα τη βοηθήσεις πρέπει να της πεις να μάθει την αλήθεια Είναι ο μόνος τρόπος να θυμάσαι και ο ίδιος την αλήθεια που μόλις βρήκες Αφού, ό, τι της διορθώσεις θα είναι και σε σένα διορθωμένο μόλις βγεις έξω. Θα της πεις πως δεν έχει απολύτως τίποτα άσχημο πάνω της και πως επειδή είναι πανέμορφη σου φαίνεται πως την αγαπάς
μόνο που οι κούκλες δεν ξυπνάνε ποτέ
Με τίποτα δεν ακούει ούτε μπορεί να δει έχει τα μάτια κλειστά
Θέλεις να βρεις οπωσδήποτε τρόπο ΒΡΗΚΕΣ θα την κάνεις να το αισθανθεί!
Την αγκαλιάζεις σφιχτά
Τα χέρια της τεντωμένα αιωρούνται αριστερά & δεξιά σου και το κεφάλι της είναι ριγμένο στραβά με το πιγούνι στο στήθος σου Βάζεις το γόνατό σου ανάμεσα στα πόδια της να στηριχτεί καλύτερα
την πιέζεις από την πλάτη κι απ’ τον ποπό πάνω σου και μετά ξανά και ξανά όπως να’ ναι, πάντα πολύ προσεκτικά είσαι καταχαρούμενη τρισευτυχισμένη
Σκέφτεσαι, αυτή μάλλον είναι η πιο μεγάλη ευτυχία των ανθρώπων η ώρα που κάνουν καλό στην αληθινή τους κούκλα Το κάνουν τη νύχτα όταν οι γονείς τους κοιμούνται. Το κάνουν στα εστιατόρια, διασχίζοντας τον δρόμο, όταν βρίσκονται στο σχολείο, ακόμα και με κλειστά τα μάτια και τα χέρια πίσω από την πλάτη, μέχρι να πονέσουν τα δάκτυλά τους.
και τι απίστευτο τόσα χρόνια δεν ήξερες τίποτα. Κανένας δεν σου το’χε πει
πως υπάρχουν σε κάθε σπίτι
φαίνεται για να προστατέψει ο καθένας τη δική του, την κρύβει καλά και δε μιλάει ποτέ γι’ αυτή σε κανέναν και είναι κάτι σαν κοινό μυστικό για όλη την ανθρωπότητα
αυτοί που ταξιδεύουν συνεχώς, θα την έχουν στη βαλίτσα τους
Τρέχεις στο παράθυρο μέχρι που περνάει ένας με βαλίτσα είναι μεγάλη επίτηδες
Κι εσύ θα την κρύβεις καλά ,σκέφτεσαι.
Και τώρα πριν φύγεις τη βάζεις στη ντουλάπα και κλειδώνεις και καλά το σπίτι

(αυτό περίπου το είχα δει στον ύπνο μου παλιά και το'χα σημειώσει,,και τώρα που διάβασα το μάτια μπλε το θυμήθηκα!με αφορμή τη φράση το κάνουν τη νύχτα...)

Η διευκρινιστική ερώτηση έγινε εντός 30'' και η απάντηση δίδεται σε 1 λεπτό.

Η κυρία είπε:
Όταν προκειμένου να προστατεύσω τα τέκνα μας παρενέβην στο περιστατικό και του ζήτησα να μην πληγώνει τα παιδιά μας με αυτό τον τρόπο και να μεταβάλει τη συμπεριφορά του, έστω για χάρη τους και μόνον, ο καθού, ευρισκόμενος στην κυριολεξία εκτός εαυτού, άσκησε σε βάρος μου σωματική βία, περιστρέφοντας τον αριστερό μου καρπό, σε σημείο ώστε να μου προκαλέσει σοβαρό οίδημα και αφόρητο πόνο. Ευτυχώς, με την επέμβαση των παιδιών, τα οποία κατόρθωσαν να τον απωθήσουν, απεφεύχθη περαιτέρω βίαιη σε βάρος μου δράση του καθού. Στη συνέχεια ο καθού, μαινόμενος, έσπασε την τηλεόραση και προκάλεσε σοβαρές ζημιές σε αντικείμενα του σπιτιού και τέλος, αφού κλείδωσε εμένα και την κόρη μας στο γραφείο του, χειροδικούσε εναντίον των υπολοίπων παιδιών μας. Έπειτα, μη μπορώντας να βρει τα κλειδιά του αυτοκινήτου του, εγκατέλειψε οριστικά και χωρίς εύλογη αιτία την οικογενειακή στέγη.

Ο καθού είπε:
Πρέπει να πω πως το συναίσθημα δυσκολίας για να αντιμετωπίσω την επίθεση ειδικά όταν με είχαν σπρώξει στον καναπέ που βρίσκεται δίπλα στο γραφείο μου και με χτυπούσαν μου τραβούσαν τα μαλλιά μου έσκιζαν τα ρούχα(χαρακτηριστικά έμεινα από τη μέση και πάνω με το μανίκι της μπλούζας που φορούσα) ήταν σαν κάποιος ο οποίος δεν επρόκειτο να βγει ζωντανός από επίθεση πιράνχας. Αναρωτιέμαι λοιπόν πώς είχε καταφέρει αυτή η κυρία να μεταδώσει τέτοιο μίσος προς εμένα στα παιδιά μας. Κατάφερα να απεγκλωβιστώ και έτρεξα στο υπνοδωμάτιο στον όροφο πάνω φόρεσα κάτι πάνω μου στον εκνευρισμό μου έσπρωξα και την τηλεόραση που κάθε βράδυ η κυρία έβλεπε nova/filmnet και ξαναγύρισα για να φύγω που ακόμα και στο διάδρομο η κυρία ήθελε να με χτυπήσει με ένα κομπιούτερ που βρισκόταν στο διάδρομο. Περνώντας κοίταζα χάμω μήπως βρω τα κλειδιά του αμαξιού τα οποία είχα ψάξει και πριν στο γραφείο μου αλλά δεν τα βρήκα και έτσι πήρα την τσάντα μου και έφυγα με τα πόδια.

προσωρινά "επίσκεψη" - solo

Αυτή 5 χρονών, "ο πατέρας σου είναι ένας ηλίθιος μικρή μου", και είμαι εγώ που της το λέω αυτό
γιατί εγώ έχω το χαρτί. Αυτός δεν μιλάει πολύ γιατί δεν ξέρει όλες τις λέξεις. Τις βάζει στη σειρά
μπερδεμένα και δεν βγαίνει κανένα νόημα. με 10 λέξεις τι να πεις για αναμμένα μπουκάλια, κρέατα μπερδεμένα
με χρώματα και την ανάγκη που μετατρέπεται σε μπαρ. θα κάτσει στην καρέκλα στην άκρη
και όταν θα ζητήσει να πάρει άλλη μια μπύρα τότε θα σηκωθούν όλοι και θα του πούνε φεύγουμε.
θα σηκωθεί. προσέξτε πως περπατάει, προσέξτε.το κεφάλι του ορθιο και δυσκαμπτο το χέρι μπαινοβγαίνει στην τσέπη
και νάτος τώρα που θα ανέβει στην προβλήτα με τα πόδια λίγο περισσότερο απο το κανονικό ανοιγμένα.θα κάτσει
να φάει μαζί σου και θα κοιτάει τα παιδιά του με λατρεία, χαίρεται κρυφά που ο γιος του 3 παίζει με την ξανθιά.
θα πιεί μπύρα και δεν θα πάρει παγωτό, θα μεθύσει από την μπύρα και θα λέει χαριτωμένες βλακείες τις οποίες
η γυναίκα δίπλα του θα ήθελε να μην έχει πει. θα κάνει την ακόλουθη συζήτηση, ακούστε: θέλω να μάθω ρώσικα, γαλικά
κινέζικα, πως είναι το ναι και το όχι; Ya, Nein. Πως είναι το έχω άποψη για το συγκεκριμένο ζήτημα; την ώρα
που οι άλλοι ξυπνάνε αυτός θα πάει στο δωμάτιο του. θα κάτσει μπροστά στον υπολογιστή να γράψει. αλλά όλο θα σβήνει
θα περιμένει την έμπνευση. Θα ανοίξει ένα ακόμη παράθυρο στον τοίχο και θα κοιτάει αποχαυνομένος τους άλλους
να γαμάνε. θα βαρεθεί γύρω στις 3 και θα πέσει για ύπνο. θα σβήσει τα φώτα. με το κλικ ολα παίρνουν τη θέση τους
στον κόσμο, αυτός είναι αητός και κατέχει το μηχανισμό. Αυτή αυτή η λεπτομέρια έλειπε για να πάρει
η ζωή του την πορεία που έπρεπε από χρόνια. ικανοποιημένο από κάθε άποψη θα τον πάρει ο ύπνος. Παραπέρα ας μην τον
ακολουθήσουμε. Το ζήτημα λοιπον είναι να μην πέσει μέσα στο σκοτάδι ένα παραφύσι φως που φωτίζει τον κόσμο.
ένας σοδομιστής ήλιος.

μάτια μπλε

 Κανένας δεν ήξερε τι είχε συμβεί στην πόλη. Γιατί έτσι κι αλλιώς όλα δείχναν τα ίδια. Η τηλεόραση μετρούσε ακόμα τις ώρες της αλήθειας και στο δρόμο οδηγούσαν ακόμα από τα αριστερά. Όλα κανονικά.

Αλλά να, κάτι είχε γίνει στα νέα σώματα... δύσκολο να περιγραφεί ή να ειπωθεί καν... χρόνια μετά κάποιος θα ονόμαζε παρόμοια συμβάντα ‘Περί τυφλότητας’ και θα έπαιρνε Νόμπελ...αλλά προς το παρόν, γινόταν αυτό:

αλλάζαν μάτια σε ανύπτοτους χρόνους...    

Μπορούσαν δηλαδή να βάλουν τα χεράκια τους να βγάλουν τα ματάκια τους και να τα βάλουν σε κάποιου άλλου τα μάτια αφού φυσικά πάρουν τα δικά του... η ανταλλαγή μπορούσε να κρατήσει κάποια λεπτά, ώρες, μέρες, μήνες ή χρόνια... προσωπικές συμφωνίες των  ανταλλαγέων (υπάρχει αυτή η λέξη;)...

Γιατί, λέγαν, τα πράγματα είχαν φτάσει πια στο απροχώρητο... οι λέξεις είχανε χάσει κάθε αξία και το τραπέζι σήμαινε ήλιος ή έκτρωμα ή δεν ξέρω ή αύριο ή θα δούμε κτλ... και τα αγγίγματα σπανίζαν...

Μόνη δυνατότητα επαφής το να δεις με τα μάτια του άλλου... να τα φορέσεις για λίγο, να δεις τον κόσμο με αυτά... να κοιτάξεις με μάτια μπλε, πράσινα, μαύρα, μυωπικά, αλήθορα...

Αλλάζαν μάτια συνεχώς και παντού. Το κάναν τη νύχτα όταν οι γονείς τους κοιμούνταν. Το κάναν στα εστιατόρια, διασχίζοντας τον δρόμο, όταν βρίσκονταν στο σχολείο, ακόμα και με κλειστά τα μάτια και τα χέρια πίσω από την πλάτη, μέχρι να πονέσουν τα δάκτυλά τους. 

Κι έγινε συνήθεια στην πόλη... να βλέπεις νέα σώματα να αλλάζουν μάτια συνεχώς... να βλεπουν, να κοιτάνε, να παρατηρούν, να σκέφτονται, να λένε και να αλλάζουν ξανά...

Η πόλη όμως εξωτερικά η ίδια. Κανείς δεν καταλάβαινε τι γινόταν... ή όταν πρόσεχε κάτι, το θεωρούσε φακό επαφής. Καμιά φορά κάποιοι παρατηρούσαν την αλλαγή στις λέξεις, στα λόγια που συνεπάγεται η αλλαγή ματιών αλλά δε δίναν σημασία.. ‘Θα ’ρθει κι η ώρα τους’.

Πέρασαν έτσι πολλά χρόνια. Η τηλεόραση μετρούσε ακόμα ώρες αλήθειας. Τα βλέμματα κινούνταν συνεχώς σε άλλες θέσεις, σε άλλα μάτια, σε άλλα πρόσωπα....

Όσοι το κάναν λέγαν για καιρό μετά ότι αποκλείεται να υπάρξει ποτέ βαθύτερη σύμπτωση.  

(με αφορμή τη φράση: Το κάνουν τη νύχτα όταν οι γονείς τους κοιμούνται. Το κάνουν στα εστιατόρια, διασχίζοντας τον δρόμο, όταν βρίσκονται στο σχολείο, ακόμα και με κλειστά τα μάτια και τα χέρια πίσω από την πλάτη, μέχρι να πονέσουν τα δάκτυλά τους. )

 

Για πάντα

Κάποιος μετράει ψιθυριστά από το 1 ως το 30 - κάποιος άλλος λέει:

Δηλαδή, πως είναι τώρα το Βερολίνο, τέλη Μαίου, πως είναι τώρα το Βερολίνο για δέκατη φορά και με λήθη όλου του πριν, πως είναι τώρα το Βερολίνο με ασπρόμαυρες οικογενειακές φωτογραφίες του '60, πως είσαι εσύ εκεί με αυτήν, με αυτές, με αυτούς, στα γερμανικά, πως είστε εκεί, 2009, 2004, 1940, πως είναι το πρωί, το μεσημέρι, ο τοίχος, πως είναι τώρα στο Βερολίνο, πως είναι το Βερολίνο;.... (διακόπτεται από το χρόνο στο 30)

Αλλάζουν θέση, αυτός που μετρούσε απαντάει, αυτός που ρωτούσε μετράει από το 1 ως το 60:

Είναι για πάντα. Έτσι ήταν, έτσι είναι και έτσι θα είναι. Αυτό είναι. Φτίαχνω Βερολίνα. Όπου πάω. Για πάντα. Μέσα στα τείχη. Πρώτη φορά, δεύτερη φορά, τρίτη φορά, για πάντα φορά. Είμαι εγώ με όλους Βερολίνο. Είμαι εγώ για πάντα Βερολίνο. 1940, 2004, 2009. Είμαι εγώ Βερολίνο πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Και πάντου. Για πάντα. Πιο ολόκληρο αδύνατο. Αυτό είναι, είμαι. Εσύ πάντα εδώ και εγώ στο Βερολίνο.  Στις φωτογραφίες μόνο σκέφτομαι. Κατάλαβες τώρα; Δεν γίνεται να αλλάξει. Μόνο αν είμαι σε αιώνια φωτογράφηση, μόνο εκεί σκέφτομαι. Αλλιώς έχω αμνησία. Στο Βερολίνο, στο Βερολίνο, στο Βερολίνο. Για πάντα. Ούτε κι αυτό το εννοώ, Για πάντα Βερολίνο. Είναι καλά... (διακόπτεται από το χρόνο στο 60)

(Με αφορμή τη φράση: Η διευκρινιστική ερώτηση γίνεται εντός 30'' και η απάντηση δίδεται σε 1 λεπτό.)

Η πορεία της ξανθιάς

Περισσότερες από 500 ξανθές αναμένεται να μετάσχουν την Κυριακή σε μια άνευ προηγουμένου παρέλαση στους δρόμους της Ρίγας, η οποία έχει σκοπό να ανεβάσει το ηθικό των Λετονών, το οποίο έχει πέσει λόγω της οικονομικής κρίσης στην οποία έχει βυθιστεί η χώρα τους.
Αντίστοιχη κινητοποίηση είχαμε και στη δική μας χώρα. Πολλές ξανθιές μαζεύτηκαν σε πολυσύχναστο μέρος των Αθηνών σε ένδειξη συμπαράστασης των ομοπαθούντων γυναικών της Λετονίας φορώντας φουστανάκια με Ρίγα. Φοροαπαλλαγή στα έξοδα κομμωτηρίου και εκπτώσεις στα προϊόντα βαφής και καλωπισμού, ήταν μερικά από τα αιτήματα των δικών μας ξανθιών γυναικών. Η εκδήλωση συμπαράστασης κατέληξε σε τραγωδία όταν δύο ξανθιές κάηκαν ζωντανές από άγνωστη αιτία. Η αυτοπυρπόληση απορρίφθηκε από την αστυνομία. Πάντως προς τιμής τους, ο δήμαρχος της περιοχής πρότεινε το σημείο να ονομαστεί ΝΕΑ ΚΑΜΜΕΝΑ ΒΟΥΡΛΑ.

Φραση

Η διευκρινιστική ερώτηση γίνεται εντός 30'' και η απάντηση δίδεται σε 1 λεπτό.

"Τηλεοπτική αναμέτρηση για τις ευρωεκλογές" στην Καθημερινή online Πέμπτη 28/05/09

Φρασεις

Λόγω οίστρου

"Παράθυρο για φόρους, "ναι μεν αλλά" για τα σκάνδαλα" της Χριστίνας Κοραή στην Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 28/05/09. 

Το αίτημα της συγγνώμης 

"Πορεία μουσουλμάνων και αντισυγκέντρωση"στο Βήμα online Πέμπτη 28/05/09.

Περισσότερες από 500 ξανθές αναμένεται να μετάσχουν την Κυριακή σε μια άνευ προηγουμένου παρέλαση στους δρόμους της Ρίγας, η οποία έχει σκοπό να ανεβάσει το ηθικό των Λετονών, το οποίο έχει πέσει λόγω της οικονομικής κρίσης στην οποία έχει βυθιστεί η χώρα τους.

"Οι ξανθές θα κάνουν παρέλαση για να ανεβάσουν το ηθικό των Λετονών που έχει πληγεί από την οικονομική κρίση στο Βήμα online Πέμπτη 28/05/09.

Νέος άντρας εισέπνευσε ένα σπόρο - solo

Με λένε Λουβίζα, είπε, και τώρα πια περπατάω στα χωράφια. Κάτω από το πέλμα μου πετάγονται παντού εκατοντάδες μικρές ακρίδες. Δεν ήταν πάντα έτσι. ακουστε laxen, köld, propeller, midsommarstång, lys , mannen , där var överallt lys mannen. που σημαίνει: 1987. Μελαχρινός, τρίχες στο στήθος, γκουντμόρνινγκ κτλ. Τώρα που σας γράφω αυτή κάθεται μπροστά μου με κόκκαλα στα χέρια, κόκκαλα ζώων συνήθως, τα βουτάει σε μία πλαστική λεκάνη και τα πλένει με μια οδοντόβουρτσα. Για 8 ώρες κάθε μέρα.

Πάω να φάω και έρχομαι

Είπε:
-Πάω να φάω και έρχομαι.
Είχαν περάσει από τότε τρεις μέρες και ακόμα να φανεί.
«Ποιος θα τον βγάζει βόλτα;» Αδυμονούσαν να μάθουν οι δημοσιογράφοι;
«Όλοι μας, με τη σειρά» απάντησε ο πρόεδρος.
Το δίλλημα ήταν μεγάλο και η απάντηση του προέδρου αποπλανητική. Φυσικά και ο πρόεδρος δεν θα τον έβγαζε βόλτα. Απλά δεν θα ερχόταν ποτέ η σειρά του.
Από τότε που έφυγε εκείνος, όλα πήγαν στραβά. Λες και εκείνος συντόνιζε την εταιρεία και όχι ο πρόεδρος. Η απουσία του έμοιαζε με έλλειψη οξυγόνου. Τίποτα δεν μπορούσε να προχωρήσει, να αναπνεύσει, να ζήσει, να κάνει κάτι αυτόνομα. Ούτε καν να πάνε τον άλλον βόλτα. Λες και κείνος ήταν το οξυγόνο.
Και μπορεί να ήταν.
Δύο μέρες μετά, ο πρόεδρος αντιλήφθηκε ότι κάτι πήγαινε στραβά. Την τρίτη μέρα ρώτησε:
-Καλά, ακόμα να φάει;
Όταν όλα κατέρρευσαν και η πέμπτη μέρα είχε έρθει, ήρθε και κείνος.
-Ήρθα να τον πάρω βόλτα.
Όλοι ξεσηκώθηκαν. Λες και ήρθε ο Μεσσίας. Η Αποκάλυψη. Η Δευτέρα Παρουσία. Κι ας ήταν Τρίτη. Από τις φωνές ήρθε και ο πρόεδρος. Κοιτάχθηκαν στα μάτια και τελικά τον ρώτησε:
-Τι έτρωγες τόσες μέρες και άργησες;
Παντού σιωπή. Λες και κάποιος πάτησε το κοσμικό mute του ήχου.
-Τα λεφτά της εταιρείας. Τώρα μπορώ να συνεχίσω να δουλεύω.
.. είπε και πήρε τον άλλον βόλτα.

Ξεκλειδώνω της πόρτα.

Κλειδώνει την πόρτα ελέγχοντας την τσάντα της. Όλα είναι μέσα. Βγαίνει στο δρόμο και ελέγχει πάλι τη τσάντα της. Μήπως ξέχασε κάτι; Μπαίνει στο αμάξι, τελευταίος έλεγχος τσάντας. Το μυαλό της έχει μπλοκάρει. Η τσάντα είναι ΟΚ. Τα έχει πάρει όλα. Τα χαρτιά, τις ταυτότητες, τα διπλώματα, τις αναμνήσεις. Αλλά η αμφιβολία δεν φεύγει. Ξανακοιτάει την τσάντα άλλη μια φορά. Δεν την ανοίγει. Προσπαθεί να καταλάβει τί πάει λάθος. Η τσάντα πάντως φαίνεται γεμάτη. Η αυτοπεποίθησή της άδεια. Αλλά ξέχασε τα κλειδιά της στην πόρτα, βγήκε στο δρόμο με τη νυχτικιά και μπήκε σε λάθος αμάξι. Αλλά η τσάντα είναι ΟΚ. Ευτυχώς.

Ίσως αύριο

Η κάμερα τον ακολουθεί από πάνω. Περπατάει βιαστηκά. Καλοντυμένος. Σένιο κουστούμι με ιδρωμένες μασχάλες.
Η κάμερα την ακολουθεί από πίσω. Περπατάει αργά. Ντυμένη ελαφριά με ένα πολύχρωμο φουστανάκι. Τα κόκκινα γοβάκια της γυαλίζουν στην λιακάδα.
Τα παπούτσια του είναι σκονισμένα. Από την τρεχάλα. Στο χέρι του ένας δερμάτινος χαρτοφύλακας.
Στα χέρια της, χάρτινες σακούλες με ψώνια. Αυτή χαζεύει τις βιτρίνες κάνοντας στάσεις. Αυτός περπατάει προς τον στόχο του και δεν σταματάει ούτε στα φανάρια.
Αυτή σταματάει σε όλες τις βιτρίνες και χαζεύει, ενώ σκέφτεται τον έρωτα. Τον φαντάζεται καλοντυμένο, με έντονα ζυγωματικά, γυαλισμένα παπούτσια.
Αυτός, ΟΤΑΝ φαντάζεται αυτήν, την θέλει απλή, όμορφη, καλοσυνάτη. Χωρίς να δουλεύει. Αυτός θα τρέχει για όλα. Αρκεί να έχει ένα ωραίο σπιτικό να τον περιμένει.
Τώρα ... Τσίπουρο. Τραπέζι. Πατατοσαλάτα. Παπάζογλου. 2 καρέκλες. Η μία κενή. Και η πατατοσαλάτα από τις έτοιμες.
Αυτή δεν θέλει να δουλεύει. Θέλει να κρατάει ένα σπιτικό. Να μαγειρεύει. Να έχει τον έρωτά της πασά.
Αυτοί οι δύο είναι το πιο τέλειο ζευγάρι. Φτιαγμένος ο ένας για τον άλλον. Αυτοί οι δύο πρέπει να συναντηθούν.
Αλλά αυτή χαζεύει τις βιτρίνες. Και αυτός περπατάει βλέποντας μόνο τον στόχο του ... και περπατάει στο απέναντι πεζοδρόμιο. Η' μάλλον αυτή βρίσκεται στο άλλο πεζοδρόμιο. Ίσως αύριο.

Romantic

Ψωλές, αίμα, χύσια, τρίχες, κλειτορίδες, νύχια, σκατά, αίμα, μπριζόλες, γόβες, μανό, κορδόνια, περίστροφα, κόκες, παπάδες, αθλητές, τραγουδιστές, μπάτσοι, έφηβοι, δάχτυλα, άλογα, ηθοποιοί, τηλεοράσεις, δημοσιογράφοι, αλατοπίπερα, πιπεριές, δονητές, πόρνες, γάντια, μαρουλόφυλλα, όπλα, μαχαίρια, κληματιστικά, στέματα, πετσέτες, ρόγες, σκουλαρίκια, κοτόπουλα, σύκα, σκατά, ειδικοί φρουροί, νταλίκες, κομπρεσέρ, ανιματέρ, βυζιά, βυζιά, βυζιά..................................................................................................................................................
Με μιά σφαίρα στον κρόταφο και ένα σημείωμα ίδιο με το δικό του.

Ούτε μιά μέρα χαμένη

Εκεί οπου εσύ βρίσκεσαι πάντα μέρα. Εκείνος επιλέγει νύχτα. Εκεί οπου εσύ βρίσκεσαι πάντα με ήλιο. Εκείνος επιλέγει φεγγάρι. Εκεί οπου εσύ βρίσκεσαι πάντα με ζέστη. Εκείνος επιλέγει αεράκι. Εκεί οπου εσύ βρίσκεσαι πάντα με άλλους εκατό χιλιάδες. Εκείνος επιλέγει έναν. Εκεί οπου εσύ βρίσκεσαι πάντα οδηγώντας. Εκείνος επιλέγει παρπατώντας. Θα μπορούσα να γράψω σελίδες αμέτρητες μέχρι να καταλάβεις, αλλά βαριέμαι. Η διαφορά ξέρεις ποιά είναι? Οτι εσύ βρίσκεσαι, ενώ εκείνος επιλέγει.

Πάρτε αυτήν την εικόνα από μπροστά μου

Είναι και οι δύο στρουμπουλοί. Ο ένας με γυαλιά. Ο άλλος κοντός. Ο ένας μπορεί να είναι δάσκαλος ή σκηνοθέτης ή κομμωτής. Λένε
-Αυτό είναι επιστημονική φαντασία.
-Τι λες αγόρι μου? Αυτό είναι καθαρά ιστορικό.
-Ναι, αλλά για μένα που δεν το έχω ζήσει είναι επιστημονική φαντασία. Μόνο έτσι μπορώ να το δω.
-Σωστό.

Ο χρόνος δεν λειτουργεί υπέρ μας.

20 ΜΕΡΕΣ ΠΑΤΕΡΑΣ

-Θυμάσαι, της είπε, την Ημέρα της Γυναίκας που σου ζήτησα να μου κάνεις ένα δωράκι; Το θυμόταν. Και της το είχε δώσει.
Την πρώτη βδομάδα τον έφαγε το άγχος. Και αν πετύχαινε;
Το είχε αφήσει στην Μοίρα. Αν δεν γινόταν τίποτα, απλώς θα της είχε κάνει το χατίρι. Αν έπιανε …προσπαθούσε να μην το φανταστεί.
Την δεύτερη βδομάδα, ξέρανε. Ήταν έγκυος.
Την τρίτη βδομάδα, την πέρασε μόνος. Ξερνώντας. Αν η Μοίρα το ήθελε, ήταν έτοιμος να το αντιμετωπίσει. Αλλά όχι τόσο νωρίς. Όχι τώρα. Φυσικά με την ίδια δικαιολογία, θα πέθαινε χωρίς απογόνους. Ο χρόνος δεν λειτουργεί υπέρ μας. Προσπάθησε να το διασκεδάσει το θέμα.
-Μην μιλάς έτσι μπροστά στο παιδί μας, της έλεγε κάθε φορά που αυτή ξεστόμιζε βρισιές για οτιδήποτε.
Να παντρευτούνε δεν ήθελε. Δεν μπορούσε να τον αντέξει για όλη της την ζωή.
-Τουλάχιστον τώρα θα σε αφήνει ο μπαμπάς να κοιμάσαι σε μένα. Θα ξυπνάω το πρωί και θα είσαι δίπλα μου. Θα γυρνάω από την δουλειά και θα είσαι ακόμα εκεί.
-Σαν κοπέλα σου ή σαν γυναίκα σου;
-Το ίδιο κάνει. Σαν γυναίκα μου δεν θα χρειάζεται να γυρνάω νωρίς από την δουλειά.
Δεν μπορούσε όμως να το χωνέψει. Παντρεμένος με παιδί, από τώρα. Ούτε το πτυχίο δεν είχε πάρει ακόμα. ΑΝ την κατάφερνε να τον παντρευτεί. Δυναμική και ανεξάρτητη
-Είναι και δικό μου παιδί.
-Ναι, αλλά δικό μου δωράκι.
-Το δωράκι το πληρώνει αυτός που το προσφέρει όμως.
Μαλώνανε συνέχεια, ώσπου την τέταρτη βδομάδα έγινε η αποβολή. Και κόντεψε να τους χάσει και τους δύο. Μετά … κατέρρευσε.

φραση

Ο χρόνος δεν λειτουργεί υπέρ μας.

"Η ωρολογιακή βόμβα της μετανάστευσης" του Θάνου Π. Ντόκου στην Καθημερινή online, 27-05-09, Μόνιμες στήλες

φράση

Το κάνουν τη νύχτα όταν οι γονείς τους κοιμούνται. Το κάνουν στα εστιατόρια, διασχίζοντας τον δρόμο, όταν βρίσκονται στο σχολείο, ακόμα και με κλειστά τα μάτια και τα χέρια πίσω από την πλάτη, μέχρι να πονέσουν τα δάκτυλά τους.

"Τα SMS αλλάζουν.... τους εφήβους" των New York Times στην Καθημερινή online, 27-05-09, Κόσμος.

apantiseis

Σε αυτή τη φάση θεωρώ καλό να βάζει ο καθένας ότι νομίζει έτσι ώστε να μπορέσουμε μέσα από κουβέντα να καταλήξουμε σε μια κοινή ματιά, οπότε βάλε αυτό που έγραψες για τη φίλη σου αν θες να το δούμε. Οι φράσεις είναι μια αφορμή και καλό θα ήταν να υπάρχουν κάπου μέσα στις ιστορίες αλλά δεν αποτελούν καμία άλλη δέσμευση. Όσο για την απήχηση που θα έχουν οι προτάσεις, δεν είναι τόσο επίκαιρες και με τον τρόπο που θα χρησιμοποιηθούν θα είναι είναι πάντα μέσα στο θέμα υποθέτω. Το μέγεθος δεν ορίζεται, ας γράφει ο καθένας όσο θέλει και βλέπουμε. 

Νομίζω ότι είναι καλύτερο ότι καινούργιο να το βαζουμε σε καινούργιο post ακόμα και σχόλιο ίσως γιατί τα σχόλια είναι ύπουλα κρυμμένα και μπορεί να μας διαφύγουν...αλλά πάλι ίσως είναι έτσι μπερδευτικό το τι αναφέρεται που. όχι ας πούμε αυτό: στα κέιμενα που μπαίνουν θα γράφουμε σχόλια από κάτω αλλά κάθε καινούργιο κείμενο θα είναι καινούργιο post.Ελπίζω να βγάζει νόημα αυτό που λέω. Και ότι απάντησα σε όλες τις ερωτήσεις.

:)

9. Στο δωμάτιο...

9. Στο δωμάτιο. Στο σαλόνι. Στο πεζοδρόμιο. Στην κουζίνα. Στο δρόμο. Στο πεζοδρόμιο. Στην πλατεία. Στο λεωφορείο. Στο μηχανάκι. Στη σχολή. Στη μηχανή. Στο δρόμο. Στο δρόμο. Στο δρόμο. Στο ασανσέρ. Στο δρόμο. Στην ταράτσα. ------------- λίγο κόκκινο παντού να σε θυμίζει. ---------- Στο κρεβάτι. Στο πάτωμα. Στις σκάλες. Σε όλα τα μέρη που ήθελα να σου εξομολογηθώ. Σε όλα τα μέρη που ήθελα να σου κάνω έρωτα. Λίγο κόκκινο παντού. Να θυμίζει εσένα κάθε φορά που έλεγες ΟΧΙ. Λίγο κόκκινο να θυμίζει, όχι την καρδιά μου που πληγωνόταν, αλλά την περίοδό σου. Με αγάπη.

2. Ξεκλειδώνω την πόρτα ...

2. Ξεκλειδώνω την πόρτα ελέγχοντας τη τσάντα μου, βγάινω στο δρόμο και ελέγχω πάλι τη τσάντα μου, μπαίνω στο αμάξι, τελευταίος έλεγχος τσάντας. Η τσάντα είναι ΟΚ. Αλλά ξέχασα τα κλειδιά στην πόρτα, βγήκα στο δρόμο με τη νυχτικιά και μπήκα σε λάθος αμάξι. Αλλά η τσάντα είναι ΟΚ. Ευτυχώς.

ΦΡΑΣΕΙΣ (για αρχή):

1. Νεαρός άντρας εισέπνευσε έναν σπόρο.

 [«Βρήκαν δεντράκι 5 εκατοστών στους πνεύμονες Ρώσου»

Μίνα Αγγελίνη- Έθνος Μ.Πεμπτη 16 απριλίου 2009 (σελ. 14 Διεθνή)]

 

2. Ξεκλειδώνω την πόρτα ελέγχοντας τη τσάντα μου, βγάινω στο δρόμο και ελέγχω πάλι τη τσάντα μου, μπαίνω στο αμάξι, τελευταίος έλεγχος τσάντας.

 

3. Μετά από 6 ώρες δρόμο έφτασε στο παιδικό του δωμάτιο και αμέσως έπεσε στο κρεβάτι κι άρχισε να τρέμει.

 

4. Με μία σφαίρα στον κρόταφο και ένα σημείωμα ίδιο με το δικό του.

[“Η κουλτούρα του θανάτου” των Ι. Νικολόπουλου και Αχ. Χεκίμογλου στο ΒΗΜΑ, Μ. Σάββατο 18 Απριλίου 2009]

 

5. «Σβήστε αυτήν την εικόνα από μπροστά μου, δε θέλω να με βλέπω έτσι. Μη μου με θυμιζέτε.»

[Τα Νέα online [γνώμες] ‘Πάσχα στην ομίχλη’ του Σταμάτη Φασουλή 15 Απριλίου 2009]

 

6. «Ποιος θα τον βγάζει βόλτα;» Αδυμονούσαν να μάθουν οι δημοσιογράφοι;

«Όλοι μας, με τη σειρά» απάντησε ο πρόεδρος.

[Τα Νέα online  «Έσκισε τη γάτα» Πέμπτη 16 Απριλίου 2009]

 

7. 2πμ Ανοίγω την πόρτα. Ανεβαίνω τα σκαλιά. Ανοίγω την πόρτα. Προχωρώ στο διάδρομο. Και ξαφνικά ξυπνάω.

 

8. Τσίπουρο.τραπέζι.πατατοσαλάτα. παπάζογλου. 2 καρέκλες. Η μία κενή.

9.  Στο δωμάτιο. Στο σαλόνι. Στο πεζοδρόμιο. Στην κουζίνα. Στο δρόμο. Στο πεζοδρόμιο. Στην πλατεία. Στο λεοφωρείο. Στο μηχανάκι. Στη σχολή. Στη μηχανή. Στο δρόμο. Στο δρόμο. Στο δρόμο. Στο κρεβάτι. Στο πάτωμα. στις σκάλες. Στο ασανσέρ. Στο δρόμο. Στην ταράτσα. ------------- λίγο κόκκινο παντού να σε θυμίζει.

 

10. Θεσσαλονική/Άνω Πόλη, Απρίλιος 2009, χειρόγραφο σημείωμα κολλημένο σε κολόνα: «ΗΜΕΡΑ ΠΕΜΠΤΗ ΘΑ ΠΕΡΑΣΩ ΚΑΙ ΘΑ ΦΩΝΑΞΩ ΑΝΘΗ ΚΑΙ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΩΡΑ ΠΡΩΙΝΗ»

 

11. «Ούτε μια μέρα χαμένη»

[«Σε εκλογικούς ρυθμούς ο ΣΥΡΙΖΑ» του Αντρέα Παπαδόπουλου στην ΑΥΓΗ, Μ.Σάββατο 18 Απριλίου 2009, σελ.4]

 

12. "Αυτό υποδεικνύει ότι για τους εθελοντές ο Θεός ήταν ισοδύναμος με ένα υπαρκτό πρόσωπο με σάρκα και οστά, ενώ ο Αγιος Βασίλης ανήκε στην κατηγορία των φανταστικών πλασμάτων". 

 [“Το «σημείο G» της θρησκευτικής πίστης βρίσκεται στον εγκέφαλο” του Σπύρου Μανουσέλη στην Ελευθεροτυπία online, Παρασκευή 17 Απριλίου 2009.]

 

13. "Robin, φτύσε τον Γιαννάκη τώρα αμέσως!"   

kali arxi!

Hello all!

Ξεκινάμε από σήμερα να γράφουμε και να συζητάμε για όσα γράφουμε και σκεφτόμαστε εδώ!

Για όσους δεν ήταν στη συνάντηση μας την Κυριακή θα προσπαθήσω να συνοψίσω:

Στόχος μας μέσα από αυτήν τη δουλειά είναι να γράψουμε κείμενα με αφορμή- έναυσμα την καθημερινότητα, της Ελλάδας και της Ευρώπης. Για να δώσουμε ένα πιο καθαρό πλαίσιο σε αυτό, είπαμε ότι θα βάζουμε εδώ, φράσεις από εφημερίδες, διαδίκτυο κτλ (στις οποίες πρέπει ΠΑΝΤΑ να αναφέρεται η πηγή). Από αυτές θα μπορεί να διαλέγει ο καθένας όποιες θέλει για να γράφει και να δημιουργεί ένα fiction πλαίσιο.θα πρότεινα να ρίξετε όλοι μια ματιά στο εξαιρετικό project της Barbara Campbell 1001 nights cast (http://1001.net.au) σχετικά με αυτό. Εκεί η Barbara διάλεγε μια φράση από εφημερίδα κάθε πρωί, την έστελνε σε έναν καλλιτέχνη ο οποίος έπρεπε να γράψει μια ιστορία που να την περιέχει μέσα σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και αυτή κάθε μέρα, έπαιζε ζωντανά από το internet ις ιστορίες. Είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα του πως από ένα υλικό της καθημερινότητας μπορείς να οδηγηθείς σε κάτι fiction, λιγότερο ή περισσότερο σχετικό με το πλαίσιο της φράσης.

όσον αφορά τον τρόπο που θέλουμε να ερευνήσουμε μέσα από τη συγγραφή μας, αφορά κυρίως τρόπους του performative writing που θα πει: αποσπασματικότητα, ενσωμάτωση προφορικών στοιχείων στον γραπτό λόγο, τρόποι να κάνουμε τη γραφή να 'παίξει'. όλα αυτά ίσως να ακούγονται θεωρητικά και θολά τώρα (κάνω και ένα διδακτορικό και αφήνει κουσούρια το ξέρω :) ) αλλά θα τα δύμε στην πορεία πρακτικά μέσα από τα κείμενα μας. Τα παιδιά της ομάδας ξέρουν ήδη τι εννοώ γιατί μιλήσαμε και δουλεψαμε πολύ πάνω σε αυτό οπότε ελπίζω ότι με τις παρεμβάσεις και τις συζητησείς όλων μας σύντομα θα μπορέσουμε να φτιάξουμε την κοινή μας γλώσσα. αυτό που βασικά μας απασχολεί είναι ο τρόπος να μιλήσεις (και μετά να μεταφέρεις επί σκηνής) προσωπικές εμπειρίες με ένα fiction τρόπο, έτσι ώστε οι ιστορίες πια να αφορούν και τις ιστορίες των άλλων και να μην 'κλείνουν'  προς ένα προσωπικό σου θέμα-πρόβλημα μόνο.

Πωπω! πολλά είπα πάλι! ελπίζω να καταφέρετε να βγάλετε νόημα...:)

στη συνέχεια θα βάλω εδώ τις πρώτες φράσεις που ήδη έχουμε διαλέξει με τα παιδιά (είναι και από εφημερίδες και από προσωπικές μας εικόνες και σκέψεις από την καθημερινή ζωή)και ο καθένας μπορεί να ξεκινήσει να γράφει διαλέγωντας όποια θέλει, φυσικά μπορεί να διαλέξουν πολλοί μια φράση κτλ, μπορούμε να χειρίστουμε όπως θέλουμε το υλικό.

Περιμένουμε και φράσεις από εσάς, και θα βάλουμε και εμείς άλλες, όσο πιο πολύ υλικό τόση πιο πολλή έμπνευση πιστέυω!

Λέω επίσης να βάλω εδώ 2 ενδεικτικά κείμενα που γράψαμε εμείς για τα 50'00'', ένα που κατάφερε να μπει στην παράσταση και ένα που απορίφθηκε. έτσι ίσως σας δοθεί μια πιο καθαρή ιδέα για το προς τα που προσανατολιζόμαστε... φυσικά κάθε σχόλιο, αντίρρηση, σκέψη κτλ είναι πάρα πολύ θεμιτά...για αυτό βρίσκομαστε άλλωστε!

Τελικός σκοπός όλων όσων γραφτούν είναι να δουλευτούν για 20 συναντήσεις τον Σεπτέμβρη και να παρουσιαστούν για 3-4 φορές στα τέλη του Σεπτέμβρη-αρχές Οκτώβρη.

Για ότι άλλο εδώ είμαστε!

Τέλεια!

Καλή αρχή!

χχχ