Βήματα αργά και βαριά. Το ίδιο και η ανάσα. Το βλέμμα του για λίγα δευτερόλεπτα
ανεστίαστο. Μετά επανέρχεται. Κοιτάει τριγύρω. Το δωμάτιο άνω κάτω.
Το ίδιο και η εμφάνισή του.
Ανασκόπηση. Παύση.
Το βλέμμα χαμηλώνει. Κάθεται στην καρέκλα.
Παίρνει ένα μολύβι και γράφει. Μερικές φορές το χαρτί σκίζεται από την πίεση.
Η μύτη σπάει, αλλά συνεχίζει να γράφει. Ή να χαράζει.
Κοιτάει το μαχαίρι. Ακόμα στάζει πάνω στο τραπέζι. Θαμπό και στομωμένο. Ασημί και κόκκινο.
Ξαναγυρνάει στο χαρτί. Ιδρώνει. Σταγόνες αλλοιώνουν τις λέξεις. Τις κάνουν σχέδια.
Το νόημα όμως δεν χάνεται. Στο ταβάνι κρέμεται ακόμα το σχοινί. Αχρησιμοποίητο. Ακόμη. Όπως και το πιστόλι στο συρτάρι. Όλα έτοιμα, αλλά αχρησιμοποίητα.
Σηκώνεται. Πάει στο κέντρο του δωματίου. Κάτω από το σχοινί. Δίπλα στην καρέκλα.
Αναμονή.
Ξαναγυρνάει στο τραπέζι. Ανοίγει το άλμπουμ. Πάει στην τελευταία κενή σελίδα.
Με το τσιμπιδάκι, πιάνει ένα γραμματόσημο. Το κοιτάει. Τα μάτια του γυαλίζουν.
Η σφραγίδα φαίνεται, αλλά δεν διαβάζεται. Το βάζει προσεχτικά στην σελίδα.
Το ασφαλίζει κάτω από την ζελατίνα.
Το ακουμπάει με τα δάχτυλα. Πάνω από την ζελατίνα. Το πορτραίτο χαμογελάει. Ηρεμεί.
Tuesday, 2 June 2009
Monday, 1 June 2009
Ούτε μια μέρα χαμένη
Το προηγούμενο βράδυ χώρισαν σε ένα μπαρ, τα ξαναβρήκαν σε μισή ώρα και μετά ξαναχώρισαν, στο ίδιο μπαρ. Το ίδιο βράδυ.
Επόμενο πρωί.
Εκείνη: κατεβάζει τα καλοκαιρινά, ανεβάζει τα χειμωνιάτικα. Πλυντήρια, άπλωμα, σίδερο, βαπόνες στα συρτάρια. Μετά σκούπισμα, σφουγγάρισμα, ξεσκόνισμα. Βρίσκει ένα κόκκινο φουστάνι που νόμιζε ότι το είχε χάσει. Το φοράει, έχει αδυνατίσει. Κυκλοφορεί στην Αθήνα και σκέφτεται μια μικρή νεράιδα, ένα μεγάλο ναι, ένα μικρό όχι και ένα ίσως, γιατί καμιά φορά δεν ξέρεις τι γίνεται. Ούτε μια μέρα χαμένη….
Εκείνος: θέλει να ξαναπάει για μπάνιο, είναι καλοκαίρι, βοηθάει μια παλιά του φίλη να διαλέξει βιβλία, διαβάζει παραμύθια, το βράδυ βγαίνει ραντεβού. Φοράει μια μπλούζα που θα ήθελε να είχε χάσει, έχει παχύνει. Κυκλοφορεί στην Αθήνα και σκέφτεται έναν μεγάλο γίγαντα, μια μικρή απογοήτευση, μια μεγάλη ανατροπή και ένα ίσως, γιατί καμιά φορά δεν ξέρεις τι γίνεται … Ούτε μια μέρα χαμένη.
Μια εβδομάδα μετά
Εκείνοι: σε κεντρικό σημείο, αυτή φοράει άσπρα, αυτός φοράει μαύρα, βιάζονται και οι δύο πολύ, κάπου έχουν να πάνε, αλλού ο καθένας. Κάθονται ακίνητοι. Αυτή δε σκέφτεται, αυτός σκέφτεται τι να σκέφτεται εκείνη. Δε μιλάνε και πολύ. « Θες νερό;» «Ναι». « Δε μου αρέσει». « Όχι;» « Μιλάμε αύριο». Ίσως… Δεν ξέρεις καμιά φορά τι γίνεται. Άλλη μια μέρα χαμένη.
Το προηγούμενο βράδυ χώρισαν σε ένα μπαρ, τα ξαναβρήκαν σε μισή ώρα και μετά ξαναχώρισαν, στο ίδιο μπαρ. Το ίδιο βράδυ.
Επόμενο πρωί.
Εκείνη: κατεβάζει τα καλοκαιρινά, ανεβάζει τα χειμωνιάτικα. Πλυντήρια, άπλωμα, σίδερο, βαπόνες στα συρτάρια. Μετά σκούπισμα, σφουγγάρισμα, ξεσκόνισμα. Βρίσκει ένα κόκκινο φουστάνι που νόμιζε ότι το είχε χάσει. Το φοράει, έχει αδυνατίσει. Κυκλοφορεί στην Αθήνα και σκέφτεται μια μικρή νεράιδα, ένα μεγάλο ναι, ένα μικρό όχι και ένα ίσως, γιατί καμιά φορά δεν ξέρεις τι γίνεται. Ούτε μια μέρα χαμένη….
Εκείνος: θέλει να ξαναπάει για μπάνιο, είναι καλοκαίρι, βοηθάει μια παλιά του φίλη να διαλέξει βιβλία, διαβάζει παραμύθια, το βράδυ βγαίνει ραντεβού. Φοράει μια μπλούζα που θα ήθελε να είχε χάσει, έχει παχύνει. Κυκλοφορεί στην Αθήνα και σκέφτεται έναν μεγάλο γίγαντα, μια μικρή απογοήτευση, μια μεγάλη ανατροπή και ένα ίσως, γιατί καμιά φορά δεν ξέρεις τι γίνεται … Ούτε μια μέρα χαμένη.
Μια εβδομάδα μετά
Εκείνοι: σε κεντρικό σημείο, αυτή φοράει άσπρα, αυτός φοράει μαύρα, βιάζονται και οι δύο πολύ, κάπου έχουν να πάνε, αλλού ο καθένας. Κάθονται ακίνητοι. Αυτή δε σκέφτεται, αυτός σκέφτεται τι να σκέφτεται εκείνη. Δε μιλάνε και πολύ. « Θες νερό;» «Ναι». « Δε μου αρέσει». « Όχι;» « Μιλάμε αύριο». Ίσως… Δεν ξέρεις καμιά φορά τι γίνεται. Άλλη μια μέρα χαμένη.
diefkrinisi
gia na min pareksigitho thelo na po oti fisika kai enoeitai oti otan leo oti kati einai prosopiko, pou katelikse pia na akougetai os arnitiko, den enoo oti den prepei na grafoume prosopika mas pragmata, etsi ki allios thelontas kai mi apo tis prosopikes mas empeiries antloume ta panta. to thema einai pos grafetai i prosopiki empeiria (i pos anaparistatai epi skinis) oste na dimiourgei ena fiction plaisio pou na afora olous kai oxi mono emas...px to kastelorizo, to keimeno tis parastasis gia osous tin eidate, itan mia poli prosopiki istoria (onoma de leme, ipolipseis den thigoume! :)) alla me to na to leei o panagiotis epairne pistevo poli pio poliplokes proektaseis.. elpizo na voithaei to paradeigma... to thema einai megalo kai oxi poli aplo opote to ksanasizitame me opoion thelei!xx
Ανησυχούν για νέα παπαγαλάκια
Βεράντα. Καλοκαίρι. Εν μέσω τελικής παρτίδας μπιρίμπας. Τη δύσκολη παίζουν, αυτή που δεν μπορείς να πάρεις φύλλο αν δεν κατεβάσεις αμέσως. Και με περιορισμό. Ενενήντα πόντους. Τρέχα γύρευε δηλαδή.
Λεμόναδα η κυρία Χ., καφεδάκι ελληνικό η κυρία Ψ. Τα παιδιά μέσα ψήνονται και διαβάζουν. Ιστορία πανελληνίων. « Εσκι Σεχίρ- Κιουτάχεια- Αφιον Καραχισάρ». Και άντε πάλι από την αρχή , ούτε κόμμα να μην ξεχάσουν. Γιατί από αυτό το κόμμα κρέμεται το όνειρο πολλών ζωών, της δικής τους, της κυρίας Χ, της κυρίας Ψ…
« Τι κατεβάζεις, χρυσή μου; Τρεις άσσους; Μόνο αν είναι να πάρεις μπιριμπάκι δεν είπαμε;» « Αχ, ναι μωρέ, ξεχάστηκα. Τα πουλάκια μου έχουν τρελαθεί. Κάτσε να τους βάλω ένα χυμούλι..» Η κυρία Χ. αφήνει τα φύλλα της και πάει στην κουζίνα. Τα καναρίνια της διπλανής έχουν στήσει κονσέρτο, πάνω από είκοσι έχει η χριστιανή και δύο παπαγάλους. Κυρία Ψ: « καλέ, τι πανζουρλισμός είναι αυτός!» « Ασ’ τα να πανε. Και το πρωί μου είπε η τρελόγρια ότι ανησυχούν για νέα παπαγαλάκια. Ζευγάρωσαν, βλέπεις, αυτά που έχουν». « Γεννάνε πολλά μικρά οι παπαγάλοι;» «Πού να ξέρω . χρυσή μου! Εντάξει. Τους τον πήγα τον χυμό. Όλη μέρα λένε ιστορία, μάλλιασε η γλώσσα τους πια». « Ε, επανάληψη μήτηρ μαθήσεως. Κατεβάζω, χρυσή μου. Δώσε το μπιριμπάκι». « Ε, σήμερα είναι η μέρα σου. Έχεις ρέντα». Η κυρία Ψ πήρε το μπιριμπάκι, έντεκα φύλλα. « Και δε μου λες, δεν φοβάσαι τους παπαγάλους; Λένε ότι είναι φορείς μιας περίεργης γρίπης…» « Αν τους φοβάμαι, λέει. Πέντε κούπα άφησες; Μάλιστα. Αλλά τι να της πεις της παλαβής; Θα χαλάσει τον κόσμο. Και δε θέλω γρουσουζιές τώρα που δίνουν και τα παιδιά». « Δίκιο έχεις. Καλά ούτε ένα μπαλαντέρ το μπιριμπάκι. Χάλια.» Οι μικρές με πρησμένα ματάκια από το διάβασμα και εμφανώς γεμάτες στους γοφούς λόγω καθισιού βγαίνουν στο μπαλκόνι. « Μαμά, τι θα φάμε;» « Τώρα τώρα τελείωστε το κεφάλαιο και θα δούμε..» « Εσκι σεχίρ Κιουτάχεια Αφιόν Καραχισάρ…» . Νευρικά γέλια, αυτά της υπερκόπωσης. Μέσα οι μικρές πάλι.« Δε μου λες, ποια είναι τα ατού;» « Τα σπαθιά , καλέ». « Α δεν είναι τα καρό; Τι τα μαζεύω τόση ώρα;» Εσκί Σεχίρ Κιουτάχεια αφιόν Καραχισάρ. « Τι είναι αυτό καλέ;» « Οι παπαγάλοι της γριάς, δε σου είπα;» « Αχ, κατατρόμαξα». « άντε γεια σου, αυτό ήθελα να κάνω μπιρίμπα. Μπράβο στους παπαγάλους…» Η Κυρία Χ έχει σκάσει στα γέλια. Η κυρία Ψ έχει σκάσει γενικώς. « Μαμά, παράγγειλε καμιά πίτσα». «Καλά, καλά, παίζε , χρυσή μου σειρά σου είναι». Η κυρία Χ πιάνει το κινητό της και καλεί την πιτσαρία. Δεν ακούει τι της λένε . Οι παπαγάλοι χαλάνε τον κόσμο : « Εσκί σεχίορ Κιουτάχεια Αφιον Καραχισάρ…» « Δυο με ζαμπόν, τυρί και μανιτάρια. Κορίτσια, θέλετε κάτι άλλο;» Οι μικρές ουρλιάζουν : Εσκι Σεχίρ Κιουτάχεια Αφιόν Καραχισάρ. Οι παπαγάλοι επαναλαμβάνουν : Εσκι Σεχίρ Κιουτάχεια Αφιόν Καραχισάρ. « Βγήκα, χρυσή μου»…
Βεράντα. Καλοκαίρι. Εν μέσω τελικής παρτίδας μπιρίμπας. Τη δύσκολη παίζουν, αυτή που δεν μπορείς να πάρεις φύλλο αν δεν κατεβάσεις αμέσως. Και με περιορισμό. Ενενήντα πόντους. Τρέχα γύρευε δηλαδή.
Λεμόναδα η κυρία Χ., καφεδάκι ελληνικό η κυρία Ψ. Τα παιδιά μέσα ψήνονται και διαβάζουν. Ιστορία πανελληνίων. « Εσκι Σεχίρ- Κιουτάχεια- Αφιον Καραχισάρ». Και άντε πάλι από την αρχή , ούτε κόμμα να μην ξεχάσουν. Γιατί από αυτό το κόμμα κρέμεται το όνειρο πολλών ζωών, της δικής τους, της κυρίας Χ, της κυρίας Ψ…
« Τι κατεβάζεις, χρυσή μου; Τρεις άσσους; Μόνο αν είναι να πάρεις μπιριμπάκι δεν είπαμε;» « Αχ, ναι μωρέ, ξεχάστηκα. Τα πουλάκια μου έχουν τρελαθεί. Κάτσε να τους βάλω ένα χυμούλι..» Η κυρία Χ. αφήνει τα φύλλα της και πάει στην κουζίνα. Τα καναρίνια της διπλανής έχουν στήσει κονσέρτο, πάνω από είκοσι έχει η χριστιανή και δύο παπαγάλους. Κυρία Ψ: « καλέ, τι πανζουρλισμός είναι αυτός!» « Ασ’ τα να πανε. Και το πρωί μου είπε η τρελόγρια ότι ανησυχούν για νέα παπαγαλάκια. Ζευγάρωσαν, βλέπεις, αυτά που έχουν». « Γεννάνε πολλά μικρά οι παπαγάλοι;» «Πού να ξέρω . χρυσή μου! Εντάξει. Τους τον πήγα τον χυμό. Όλη μέρα λένε ιστορία, μάλλιασε η γλώσσα τους πια». « Ε, επανάληψη μήτηρ μαθήσεως. Κατεβάζω, χρυσή μου. Δώσε το μπιριμπάκι». « Ε, σήμερα είναι η μέρα σου. Έχεις ρέντα». Η κυρία Ψ πήρε το μπιριμπάκι, έντεκα φύλλα. « Και δε μου λες, δεν φοβάσαι τους παπαγάλους; Λένε ότι είναι φορείς μιας περίεργης γρίπης…» « Αν τους φοβάμαι, λέει. Πέντε κούπα άφησες; Μάλιστα. Αλλά τι να της πεις της παλαβής; Θα χαλάσει τον κόσμο. Και δε θέλω γρουσουζιές τώρα που δίνουν και τα παιδιά». « Δίκιο έχεις. Καλά ούτε ένα μπαλαντέρ το μπιριμπάκι. Χάλια.» Οι μικρές με πρησμένα ματάκια από το διάβασμα και εμφανώς γεμάτες στους γοφούς λόγω καθισιού βγαίνουν στο μπαλκόνι. « Μαμά, τι θα φάμε;» « Τώρα τώρα τελείωστε το κεφάλαιο και θα δούμε..» « Εσκι σεχίρ Κιουτάχεια Αφιόν Καραχισάρ…» . Νευρικά γέλια, αυτά της υπερκόπωσης. Μέσα οι μικρές πάλι.« Δε μου λες, ποια είναι τα ατού;» « Τα σπαθιά , καλέ». « Α δεν είναι τα καρό; Τι τα μαζεύω τόση ώρα;» Εσκί Σεχίρ Κιουτάχεια αφιόν Καραχισάρ. « Τι είναι αυτό καλέ;» « Οι παπαγάλοι της γριάς, δε σου είπα;» « Αχ, κατατρόμαξα». « άντε γεια σου, αυτό ήθελα να κάνω μπιρίμπα. Μπράβο στους παπαγάλους…» Η Κυρία Χ έχει σκάσει στα γέλια. Η κυρία Ψ έχει σκάσει γενικώς. « Μαμά, παράγγειλε καμιά πίτσα». «Καλά, καλά, παίζε , χρυσή μου σειρά σου είναι». Η κυρία Χ πιάνει το κινητό της και καλεί την πιτσαρία. Δεν ακούει τι της λένε . Οι παπαγάλοι χαλάνε τον κόσμο : « Εσκί σεχίορ Κιουτάχεια Αφιον Καραχισάρ…» « Δυο με ζαμπόν, τυρί και μανιτάρια. Κορίτσια, θέλετε κάτι άλλο;» Οι μικρές ουρλιάζουν : Εσκι Σεχίρ Κιουτάχεια Αφιόν Καραχισάρ. Οι παπαγάλοι επαναλαμβάνουν : Εσκι Σεχίρ Κιουτάχεια Αφιόν Καραχισάρ. « Βγήκα, χρυσή μου»…
Το πολύ και το λίγο
Επειδή σε αγαπώ πολύ, θα έκανα τα πάντα για να συμφιλιωθούμε, εκτός από αυτά τα λίγα που δε θέλω να κάνω.
Επειδή με αγαπάς πολύ, θα έκανες τα πάντα για να συμφιλιωθούμε, αρκεί να κάνω αυτά τα λίγα που θέλεις.
Μα αυτά τα λίγα που θέλεις είναι αυτά τα λίγα που δε θέλω εγώ!!!»
Τι σατανική σύμπτωση
Επειδή με αγαπάς πολύ, θα έκανες τα πάντα για να συμφιλιωθούμε, αρκεί να κάνω αυτά τα λίγα που θέλεις.
Μα αυτά τα λίγα που θέλεις είναι αυτά τα λίγα που δε θέλω εγώ!!!»
Τι σατανική σύμπτωση
diefkrinisi sxetika me ti sxesi fraseon-keimenou
hello all! :)
den thimamai an eixa pei oti mporoume na exoume teleios eleftheri sxesi me ti frasi..isos to eixa pei alla tora nomizo prepei na to paro piso... giati allios den tha iparxei kanonas kai isos xathoume... opote as poume oti i frasi mporei na apotelei titlo tou keimenou i na vriskete autousia mesa se auto i na apotelei aformi gia auto (pou tha simeionete sto telos) alla oxi na pairnoume ena mero tis i na tin allazoume me opoion tropo..nomizo oti etsi tha exoume kati pio katharo kai sigekrimeno gia ton tropo douleias. efxaristo!xxx
Subscribe to:
Posts (Atom)
